Vorige week dinsdagmiddag kregen we een mail van Tim Sterel, een van de Fietsenvoor.nl-fietsers. Niet zomaar een mail maar zo één waar de haartjes op je armen van overeind gaan staan. Zijn mail is voor ons de ultieme samenvatting van wat Fietsenvoor.nl is; de bottom line. Waarvoor iedereen het doet. Die mail wilden we graag met je delen – en gelukkig mochten we ‘m van Tim plaatsen op onze blog. Lees hier zijn brief.

Eerst even wat cijfers, om er lekker in te komen. 115 keer is de Col de la Colombière zaterdag 26-06 beklommen. Dat betekent gemiddeld ruim 4 toppen per fietser. Van voet naar top naar voet is de afstand 32 km. Dus is er in totaal 3680 kilometer afgelegd. Er is gefietst van 5 uur ’s ochtends tot half 11 ’s avonds: 17,5 uur lang. Dus de vrijwilligers hebben 17,5 uur lang bidons gevuld, bananen gepeld en peptalks gegeven. Kortom: het is voor iedereen een uitputtingsslag geweest. Maar een hele mooie…

Poeh, waar begin je een verslag van het Fietsenvoor.nl-weekend mee? Misschien wel met de start. Die was vroeg! Om 3 uur ’s nachts ging de wekker. Nodig, omdat je als fietser natuurlijk nog even uitgebreid moet ontbijten. In hotel Delta, waar veel vrijwilligers en fietsers zaten, vlogen de pannenkoeken de magnetron uit. Gevolgd door bananen, schalen ontbijtgranen met melk of yoghurt; alles waar je veel energie van krijgt.

Toen de berg over, op weg naar de start. Gelukkig hadden vrijwel alle fietsers voor lampjes op hun fiets gezorgd. Pikdonker was het nog en dan zijn haarspeldbochten langs ravijnen best link. Om 05.00 klonk het startschot. Daar gingen ze. De een hard, de ander rustig, iedereen zo goed en zo kwaad als het ging in zijn eigen tempo.

Bij de start al hadden drie Hoogstraters een lekke band. En er was nog een pechgeval. Fietser David stond met zijn vriendin op een camping in de buurt. Alleen bleek de slagboom daar zo vroeg nog dicht. Dus is David op zijn fiets gesprongen en naar de start komen fietsen… Om vervolgens de rest van de dag nog negen keer de Col te beklimmen. Over topcondities gesproken.

De rest van de dag verliep letterlijk met toppen en dalen. Het was afzien en ploeteren. Maar ook dolblij zijn en jezelf overstijgen. Hans van O fietste de eerste twee keer relatief makkelijk naar boven. De derde keer ging ie halfdood. Ook Marien had het de derde keer heel moeilijk. Hij had zich zo voorgenomen om 5 keer de berg te beklimmen: één keer voor elk jaar dat hij partner was geweest bij O. Dat zag hij somber in. Fietser Patricia liep de week vóór Fietsenvoor nog op krukken: knie uit de kom. Toch fietste ze helemaal op eigen kracht naar boven.

Fietser Manon vroeg zich vertwijfeld af waar ze aan begonnen was toen ze de berg in real life zag. En ze beklom ‘m tot haar eigen verbazing uiteindelijk drie keer! Fietser Abel verraste iedereen door de berg zonder veel poeha né-gen keer te beklimmen. Carla deed ‘t twee keer: een keer voor de omgeving en de sponsors, en een keer voor zichzelf, zoals ze zo mooi zei. Tim had weliswaar geen racefiets en nog niet alle spierkracht die hij voor de hersenbloeding had, maar hij ging op pure wilskracht naar boven. Liefdevol begeleid door zijn vriendin Maaike en vrijwilliger Rick.

Gert-Jan, de presentator die O regelmatig inhuurt voor evenementen, kwam ook boven – vloekend en scheldend op die rotberg. Hij fietst nóóit gaf ie toe; ja naar de supermarkt. Maar hij deed het hier wel! Geoffrey verbaasde de vrijwilligers steeds weer, als hij fris in het supportershome aankwam en na vijf minuten pauze alweer doorstoof. Frans en Hans M gingen goed, maar lieten hun rug door fysio Edith in de garage onder het supportershome even los masseren. Margriet had het zwaar, maar paste een psychologische tactiek toe: ze mocht van zichzelf elk moment afstappen. Ze hoefde niet naar boven. Met als gevolg dat ze tot twee keer toe de finish haalde.

Nou ja, dat zijn nog maar enkele van de fietsers en de herinneringen aan dit onvergetelijke weekend. Mooie momenten te over. Sorry, fietsers en vrijwilligers die hier niet in voorkomen. Iedereen heeft zijn eigen grenzen verlegd. Dit is al – voor een blog – een ellenlang verhaal geworden.

Hoe dan ook: de vierde editie van Fietsenvoor.nl is achter de rug. En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar wij kijken al verlangend naar 23 juni 2012… Dat wordt onze vijfde keer. En dat jubileumjaar wordt minstens zo mooi als 2011!

Meedoen? Meld je aan bij vera@fietsenvoor.nl! We willen in 2012 met 50 fietsers knallen…

Oja: wil je foto’s zien? Kijk op fietsenvoor.nl

Hier kunnen alle fietsers en vrijwilligers ook hun eigen foto’s uploaden, dus je vindt er regelmatig nieuwe!

De tent op de top is de hele dag bemand door vrijwilligers. Erik & Marissa en Frans & Ingeborg hebben elkaar afgewisseld. Het laatste duo gaat nu – na een stevig bord pasta – naar boven om het eerste duo af te lossen. Heeel langzaam komt het einde in zicht. We gaan zo eten en dan om half tien gaan de laatste renners aan hun laatste klim beginnen. Daarna is het mooi geweest. Dan hebben we met zijn allen de Col een uur of negentien ‘overgenomen’…

Marien en Frans zijn weer in het supportershome. Letterlijk met de tong op de grond. Die gaan even wat eten en uitblazen. En zich dan beraden of dit een pauze was of dat ze voorgoed zijn afgestapt. Kom op jongens, na zessen koelt het weer af!

Er is een renner die elke keer makkelijker omhoog rijdt. Die de warmte, de uitputting, die 12% stijgingspercentage niet eens lijkt te voelen. Waar ze inmiddels bij bosjes de berg lopend beklimmen, fiets aan d ehand, rijdt hij stug door, in zijn eigen tempo. David. Naar eigen zeggen gaat het elke klim beter. De eerste keer ging ie te hard, de vijfde keer vond ie echt zwaar, maar nu is ie al zes keer omhoog geweest. Daarom mag hij van zichzelf nu lunchen. Dat had hij afgesproken met zichzelf: eerst zes keer toppen, dan lunchen. Dus behalve een topconditie heeft ie ook een ijzeren discipline. Knap hoor. Hij denkt zelf dat het zo voorspoedig gaat, omdat hij nu precies weet hoe het moet. Hij houdt zijn kop erbij. Goed koelen onderweg: water in de nek en goed drinken. En zijn voorbereiding was ook nog ‘s – toevallig – ideaal voor de Fietsenvoor.nl-uitdaging. Hij heeft de afgelopen drie weekends in de bergen gereden. Omdat hij zich aan het voorbereiden op de Mont Ventoux in september. Maar hij heeft ook nog een geheim voordeel. Hij is geboren in Bolivia, heeft daar de eerste negentien jaar van zijn leven gewoond. Dus de warmte? De bergen? Die zitten in zijn genen. Dat maakt hem een ideale Fietsenvoor.nl-topper. Als ie zijn lunch achter de kiezen heeft, gaat ie, denkt hij zelf, nog zeker drie keer omhoog. Liefst vier. Voor zoveel ambitie kun je alleen maar heel hard klappen. Top, David!

De temperatuur loopt alsmaar verder op en begint zijn tol te eisen… Onderweg naar de top zagen we Peter zitten in de schaduw van de container. Nadat we zijn hoofd en nek hadden nat gegoten, ging het wel weer. Margriet reed stug door in haar eigen tempo – inmiddels met haar slippers aan (‘dan krijg ik ook bruine voeten!’). Maar ook zij kreeg het zwaar: ze riep met haar voorwiel over de finish-lijn dat ze dit NOOIT meer ging doen… Boven op de top zat Wil bij te komen, maar die zag er nog fris en fruitig uit. Terwijl hij van plan was om de berg twee keer te beklimmen, was ie al voor de vijfde keer bij de tent op de top aanbeland. Hoe hij het zo lang volhield? Volgens hem ging de afdaling steeds zo goed dat ie dacht: ik ga nog een keer! Om halverwege de top toch te beseffen dat klimmen lastiger is dan afdalen. Iets later kwam Geoffrey boven aan. Zes keer had ie in de benen zitten. Na een beker bouillon en een banaan kon ie er weer tegen. Peter kwam ook over de finish en gaf toe dat het frisse er wel vanaf was:-). Marien en Frans kwamen halverwege de top zonder water te zitten, dus reed vrijwilliger Ingeborg naar ze toe met een vers voorraadje. Chris en Alrik gingen aan de stengels en de bouillon: lekker zout. Onderweg naar beneden kwamen we  Tim, Rick en Maaike tegen; ook die hebben we van vers water voorzien. Anja kon na een korte uithijgpauze weer verder. Abel sjeesde langs ons, aan hem was nog weinig slijtage te zien. Hans B reed stug door naar boven, net als Tiemco. Bij het supportershome hing de vermoeidheid in de lucht. De warmte is fijn – beter dan regen, maar maakt het de fietsers niet makkelijk…

Marien en Frans zijn weer in het supportershome! Marien had nog pech onderweg: een los stuur. Gelukkig was dat snel verholpen. Tim is er ook weer, hij zit lekker te lunchen en kracht op te doen voor de tweede helft van de klim. Mike heeft het een beetje zwaar, maar is still going strong.

Het begint behoorlijk druk te worden op de Col: er is een rally bezig, dus er sjezen ontelbaar veel bestickerde scheurijzers langs de fietsers. Hans M heeft tijdens de eerste afdaling last van zijn rug gekregen, dus hij neemt even pauze. Gelukkig hebben we fysio Edith van De Hoogstraat bij ons: zij neemt op dit moment Frans z’n rug onder handen. Romantisch nieuws: Herber heeft zojuist op de top zijn Elize ten huwelijk gevraagd! Snif! De warmte begint nu ook een rol te spelen, dus de fietsers krijgen door arts Loes zonder pardon een beker bouillon in hun handen gedrukt. Peter neemt als een profi fietser de berg te grazen. Na een minipauze stapt hij tot verbazing van zijn begeleider Marco alweer op de fiets en verdwijnt uit het zicht.

Hans Blaauwendraat is blij: hij lag even achter op schema maar zit er nu weer strak op. Met een vers gevulde bidon en een stuk ontbijtkoek in zijn hand is hij weer aan het klimmen geslagen. Geoffrey bestelde bij het naar beneden sjezen een koffie en een bouillonnetje. Hans Mater heeft het zwaar, schijnt. Misschien te hard vertrokken? David heeft even pauze genomen, voelt de druk in zijn spieren, maar dat mag ook wel na drie keer toppen. Hij vertrekt nu voor de vierde (en vijfde, zesde en zevende keer…) Tim Sterel is een half uur geleden vertrokken voor zijn klimavontuur. Hij wordt trouwens behalve door zijn vriendin begeleid door Rik. Daarmee is ie in goeie handen, want Rik beklom de Col vorig jaar en het jaar daarvoor ook zes keer. En het begon alweer aardig te kriebelen toen ie alle fietsers langs zag rijden… Inmiddels is de stemming bij het supportershome zo goed, dat elke fietser hartstochtelijk wordt toegejuicht – of het er nou een van ons is of niet. Marien is voor de tweede keer boven gekomen, maar deze klim viel hem zwaar tegen – ondanks het gezelschap van Jos van twaalf. Margriet moet nog een halve klim, dan heeft ze twee keer de top gehaald. Vera – de grote organisatrice – moet zich ook inhouden, zij zou ook het liefst op de fiets springen en gaan! O, vers van de pers: Herber heeft het gehaald! Hij is net met zijn handbike de streep gepasseerd. Mooi nieuws!

Tim Sterel, de man met het meeste sponsorgeld achter zijn naam, is zojuist met zijn vriendin begoonnen aan zijn beklimming van de Col. Hij revalideerde het afgelopen jaar zelf bij De Hoogstraat. Hij weet dus uit ervaring hoe goed dit doel is! Tim kon een jaar geleden nog nauwelijks zijn spijkerbroek zelf aantrekken… en nu 17 kilometer lang klimmen! Hij gaat het rustig aan doen, elke twee kilometer even pauzeren. Hij trekt er de hele dag voor uit. Bikkel. We hebben hem met gepast gegil en gejuich uitgezwaaid.